Dennen, lauw bier en bed van hooi
Door JEROEN BALEMANS
MILL - Redacteuren van de Gelderlander wandelen deze zomer in dertien etappes het door het land van Cuijk lopende Maas - en Peelliniepad. Vandaag aflevering 9:

Mill - Kasteel Tongelaar.
Juist als ik me afvraag of de beroemde ganzenkolonie van Mill de recente vogelpestellende heeft overleefd, doemt aan de rechterhand dé blikvanger in de skyline van Mill op: Fitland.

Het enorme sportmekka aan de rand van het dorp dringt de kerktoren en de schoorsteen van de fabriek van Van Hout, van oudsher dé symbolen van Mill, nogal lomp naar de achtergrond.

Of je het nu mooi vindt of niet, nieuwe tijden dienen zich aan in Mill. Terwijl de wandeling langs het Peel- of defensiekanaal tot nu toe toch echt in het teken van de geschiedenis heeft gestaan.

Die van de Tweede Wereldoorlog om precies te zijn. Het defensiekanaal moest in 1940 de Duitse invasie ophouden. Dat lukte maar gedeeltelijk. Vanuit hun kazematten boden de Nederlandse militairen hevig verzet. Maar op 11 mei moesten zij zich toch gewonnen geven, zo leren de informatiebordjes op de talloze, deels aan gort geschoten, bunkertjes.

Deze indrukwekkende geschiedenis lijkt de Millse recreant niet meer zo bezig te houden. Op een mooie zomeravond als deze gebruikt hij het pad langs het kanaal om te mountainbiken, te joggen, op de brommer te crossen, of te vissen.

Gastvrije mensen trouwens, die Millenaren. Als een groepje vissers langs het kanaal hoort dat de wandeling nog helemaal naar landgoed Tongelaar leidt, bieden ze spontaan een blikje bier aan.

Het geschenk wordt met grote dank aanvaard. Prachtig hoor, al die kruiden, planten, waterlelies, en koeien en paarden in de wei. Maar na zeven kilometer lopen mag de dorstige mens ook wel weer eens aan zijn trekken komen.

Met de eerste slokken lauw bier schiet ook het begin van de wandeling, op de rand van de Molenheide onder Mill, weer even door m'n hoofd. De dennenbomen staan daar op sommige plekken zo dicht op elkaar en tegen het smalle pad aan, dat ze als het ware een donkere tunnel vormen. De geur die de bomen verspreiden en het zachte groene mostapijt maken de betovering compleet.

Wel jammer van die dazen die hier hoogtijdagen beleven. De eigenaar van de nabijgelegen camping Van Rossum's Troost had er al voor gewaarschuwd. Helaas kan niet iedereen zich verdedigen met zijn wapen: een dikke brandende sigaar.

Na de dennen en de doorkijkjes op de Molenheide volgen, aan de overkant van de drukke provinciale weg tussen Haps en Uden, hectares aan maïsvelden, weilanden en bloemenvelden die aan weerszijden van de Paddenhoolse Weg, een zandpad, liggen. In de verte het geluid van een tractor. Verder niets dan stilte.

En dat blijft het. Tot ik opeens aan de rand van het dorp Mill sta, een steenworp verwijderd van Fitland.

Hoe zou het toch met die ganzen zijn, die sinds mensenheugenis op deze plek wonen? Nadat de vogelpest uitbrak werd een deel geruimd, een ander deel werd in een bouwcontainer ondergebracht op het terrein van Fitland.

De vogelpest is inmiddels uitgewoed, maar de ganzen zijn vanavond nergens te bekennen. Niet in het kanaal, en ook niet in de Lage Raam, het riviertje dat een kilometer of twee ten noorden van het dorp het defensiekanaal heeft vervangen als decor van deze etappe.

Kasteel en landgoed Tongelaar, eindpunt van de route, komen nu snel dichtbij. Terwijl in mijn rug de zon steeds verder wegzakt steek ik de Raam over en betreed het eeuwenoude landgoed.

Een laan leidt met een lichte kromming naar het kasteel. Koeien grazen in het weiland. Geen auto's, geen mensen. Niets.

Behalve het gekwetter van de vogels, is de stilte wederom overweldigend. Heeft de tijd hier stilgestaan? Het lijkt erop. Zeker als ik een uurtje later voldaan in slaap val in het hooi van de hooischuur van landgoed en natuurcamping De Barendonk in Beers. Een tikkeltje van de route, maar wel een afsluiter in stijl.

(Bron: http://www.gelderlander.nl)