Plastic herder Rex en andere waakhonden
Door MIRJAM SCHOUTEN

SINT ANTHONIS/MILL - Redacteuren van de Gelderlander wandelen deze zomer in dertien etappes het door het Land van Cuijk lopende Maas - en Peelliniepad. Vandaag aflevering 8: Ullingse Bergen - Mill.

Het bordje 'Hier waak ik' is het enige dat standaard is aan het verblijf van de twee Appenzeller-honden die niet ver van camping De Ullingse Bergen wonen bij het boerderijtje 'Zandwerf'.

De twee zwart-bruin getekende inwoners van Sint-Anthonis hebben een imponerend buitenverblijf: een omheind, boomrijk terrein vlak aan de weg en een schattig hondenhokje met puntdak. Een tuinhekje geeft het hondendomein extra allure. Als de twee hun dutje doen, hangt er een aandoenlijk met de kop uit het hondenhuisje. De ander ligt loom voor het optrekje. De wandelaar die deze situatie treft krijgt slechts een schattende blik uit een lodderig geopend oog toegeworpen.

Maar als de twee wakker zijn, tonen de Appenzellers hun vermogen. Met de haren recht overeind op de rug trekken ze luid blaffend en grommend sprints over het terrein, soms zo krachtig opspringend dat het erop lijkt dat zij de wandelaar aan de andere kant van de omheining ook nog hun bijtkracht van nabij komen demonstreren.

Gewoon doorlopen dus. De volgende hond laat niet lang op zich wachten. Op de landbouwweg die naar het Sint-Anthonisbos voert, woont temidden van maïsvelden een Duitse Staander. Imposant groot van uiterlijk begroet deze bruine lobbes de wandelaar uitdagend, maar vrolijk blaffend. Zijn territorium is nog groter dan dat van de Appenzellers: een enorm grasveld dat een meter lager ligt dan het wandelpad en met prikkeldraad omheind is. De Staander huppelt met grote onhandige sprongen met de wandelaar mee.

Dan is het even wachten op het volgende hondenoptreden. De tocht voert eerst langs de rand van het Sint-Anthonisbos naar het open heideterrein De Ullingse Bergen. Daar hebben de vijftig Kempische heideschapen die het gebied begrazen hun domein. Een kudde Schotse Hooglanders staat hen bij. De runderen liggen en staan loom in de schaduw van het omringende bos. Het heideschaap is blijkbaar elders inkopen doen: de kudde is nergens te zien.

Pas bijna bij camping en bungalowpark De Bergen in Wanroij dient zich de volgende hond aan: een New Foundlander. Deze heeft een eigen buitenverblijf aan de bosrand bij het idyllische optrekje De Hanekam.

De zwarte viervoeter komt waaks naar de omheining gestoven, maar schakelt al snel over op een speelse blaf.

Vlak om de hoek bij 1001-kampeerartikelen-zaak Derks dient zich op de Wanroijse Kuilenstraat een concentratie van honden-entertainment aan. Daar waken twee niet geheel raszuivere Rottweilers Gonsalves Estate, zoals het domein op een bordje aan de weg wordt aangeduid. Deze keer geen ondoordringbare omheiningen.

De honden zijn met dikke ijzeren kettingen vastgeklonken aan het beton op het erf dat verder een voorliefde voor Amerikaanse auto's verraadt.

Woest grommend en rammelend aan hun kettingen maken de honden duidelijk waar de grens van mijn en dijn ligt.

De herder die een paar deuren verder naast de caravan op de oprit zit, is een stuk vriendelijker. Hij blaft niet en bij nader inzien beweegt hij ook niet. Drie passen terug en het is duidelijk: een plastic exemplaar, maar nauwelijks van het echt te onderscheiden. "Hij heet Rex en ik heb hem ooit gekocht in Boxmeer. Ik heb de ogen en de tong zelf bijgeschilderd, want die zijn bij die plastic dingen meestal niet zo mooi", zegt eigenaar Wilbert Manders (70).

De hele omgeving van het vrolijk beschilderde en aangeklede boerderijtje uit 1771 doet artistieke bewoners vermoedden. Twee unieke kaboutertjes op een schommeltje, een kunststof paardenhoofd aan de gevel en drie kunstig bijgeschilderde plastic ganzen sieren de tuin.

Een zwarte en een blonde Carn-terriër keffen tussen de kunstwerkjes door.

"De verzameling is tot stand gekomen door de kinderen. Die zijn allemaal nogal kunstzinnig. Steeds hebben we van vakanties wat meegenomen, veel uit Duitsland", verklaart de voormalig rijschoolhouder uit Utrecht die er sinds veertien jaar woont.

"We hebben dit 34 jaar geleden gekocht en het steeds in de weekeinden en vakanties opgeknapt. Het is nog grotendeels in originele staat."

Manders geniet van zijn nieuwe en rustige woonomgeving. "Ik hoef niet meer naar de grote stad. Ik mis het helemaal niet."

Aan het eind van de Kuilenstraat woont eveneens een herder. Die is nergens te bekennen, maar laat op het bord aan de schuur wel aan bezoekers weten: 'Break in, make my day'.

(Bron: http://www.gelderlander.nl)