dinsdag 19 aug. 2003
Op de hei als een herder zonder schapen
Door RENÉ MEGENS

Redacteuren van de Gelderlander wandelen deze zomer in dertien etappes het door het Land van Cuijk lopende Maas - en Peelliniepad. Vandaag deel 7 van dit Rondje Regio: Sint - Anthonisbos - Ullingse Bergen.

SINT ANTHONIS - Stiltegebied. Het eerste bord op deze etappe van de Maas- en Peellandroute, goed voor 9,7 kilometer, laat geen twijfel bestaan wat van wandelaars wordt verwacht in het Sint-Anthonisbos. Gelukkig kunnen vogels niet lezen. Jammer genoeg zijn vliegen en muggen ook analfabeet. Nu zoemen ze rondom je hoofd. Spelen ze een insecten-variant op Birds van Hitchcock. Hamvraag: mag je je met een vliegenmepper wapenen als je je begeeft op het terrein van Moeder Natuur?

Het traject door het Sint Anthonisbos is fraai en voorzien van bucolisch parfum waar geen toiletverfrisser tegenop kan. Verborgen paadjes, een idyllische fietslaan, een ven dat zich verstopt heeft in de hei. Afwisseling troef in de vegetatie. Oerbos, gele hei, dichtbevolkt bos, kruishoog kriebelgras.

Wortels van een omgewaaide berk prikkelen de fantasie: ineens doemt Oscar het moddermonster uit Sesamstraat voor ons op. Zonder ogen evenwel, maar met twee voelsprieten. Een konijn rent weg, wil niets met Oscar te maken hebben. Het wandelpad is niet bezaaid met doornen, wel met ontelbare dennenappels. Schopmateriaal voor baldadigen. Af en toe maakt het karrenspoorpad plaats voor asfalt. Het eerste deel van deze etappe is vrij vlak, soms is er sprake van een beetje vals plat. Je hoeft geen rare capriolen uit te halen om je pad te kunnen volgen. En dat allemaal in een gebied dat behalve als stiltegebied ook als De Staatsbossen bekend staat. Klinkt communistisch. Zo oogt het niet. Het is een prachtig gebied waarmee Sint-Anthonis terecht goede sier maakt.

De Staatsbossen zijn het grootste natuurgebied van deze gemeente. Het gebied is droog en kent veel dekzand. Aan de rand van de heide, we zijn inmiddels gearriveerd in het begrazingsgebied van schapen en runderen, staat een rij bomen. Languit liggend in het gras, met een oerbos achter je, ervaar je tijdloosheid. Het paradijs op aarde.

Ook dit deel van het Maas- en Peelliniepad stemt tot mijmeren, soms melancholisch, soms wat pragmatisch. De etappe start op een plaats die je niet met een auto of openbaar vervoer kunt bereiken. Je wordt geacht om naar het beginpunt toe te fietsen of te lopen. Maar hoe kom je dan, in deze middle of nowhere, terug bij de plek van vertrek?

En op deze dag kun je ook niet vragen of je bij iemand achterop de fiets mag zitten, omdat er geen fietsers te bekennen zijn. Soms wel een mountainbiker en een wielrenner. Ook niet te zien aan het eind van een tropische dag: de Kempische heideschapen en de Schotse Hooglander.

Grote hopen poep verraden de aanwezigheid van de laatste groep dieren die er vervaarlijk uitzien, maar niets kwaads in hun zin schijnen te hebben.

Het tweede gedeelte van deze wandeling leidt dwars over de hei. Je voelt je een herder zonder schapen. Prachtig donkerbruin mos markeert op een aantal plekken het nog niet platgetreden pad. Een paar bomen moeten zich eenzaam voelen. Even moet je denken aan U2 en hun cd Joshua Tree.

Het graasgebied van de Hooglanders en de schapen is afgebakend met draad. Deze etappe kan, bij het verlaten van dit voedselvoorzieningsgebied, alleen vervolgd worden als je die omheining neemt via twee opstapjes en een wankel houvast-paaltje. Dat is niets voor minder valide senioren en rugpatiënten.

De laatste loodjes wegen ook ditmaal het zwaarst. Rul zand, heuveltjes met de naam Ullingse Bergen, omhoog, omlaag. En dan kom je, vlak voor de finish, langs de Heksenboom, een merkwaardige den met een hoog sprookjesgehalte. Intrigerend slotakkoord.

(Bron: http://www.gelderlander.nl)