Artikel uit De Gelderlander van 15-08-2003
Doodsangst in een bedrieglijk mooie Peel

Door MIRJAM SCHOUTEN

VREDEPAAL Redacteuren van de Gelderlander wandelen deze zomer in dertien etappes het door het Land van Cuijk lopende Maas - en Peelliniepad. Vandaag aflevering 6 uit dit Rondje Regio: Vredepaal - Sint - Anthonis.

SINT ANTHONIS - De Peel vormde tot de ontginning in de jaren dertig van de vorige eeuw lang een natuurlijke barrière tussen de steden Weert in het zuiden en Oss in het noorden. Was het niet de regen die het land veranderde in een grote drassige modderpoel, dan was het wel de diepgewortelde angst dat in het ondoorgrondelijke Peelgebied mysterieuze krachten werkzaam waren waar een mens niet aan ten prooi wil vallen.

De Romeinen stuitten tijdens hun veldtochten al op het fascinerende maar ontoegankelijke gebied en noemden het palus (moeras), later verbasterd tot Peel.

Legers waagden zich er niet doorheen. Met een grote boog eromheen, was lang de wijsheid. "Het ergste terrein op aarde voor zware gevechten", zo omschreven de geallieerden het gebied waar zij in de Tweede Wereldoorlog vastliepen op de Duitse vijand. Velen lieten er het leven. En nu is dat gebied onderdeel van de recreatieve wandelroute Maas- en Peelliniepad.

Ten zuiden van Sint-Anthonis, niet ver van de houten Vredepaal, maakt de wandelaar kennis met de restanten van het even geheimzinnige als betoverende Peellandschap.

In de weidse en verlaten vlakte van de ontgonnen Vale Peel is de loop van het Defensiekanaal, parallel aan de wandelroute, een duidelijke routewijzer naar de Bermuda-driehoek van de lage landen.

Vanaf de Deurneseweg voert een stoffig zandpad langs met een lieflijke poel gesierde weilanden van De Kleine Slink. Daar, aan een donkere bosrand buigt het Defensiekanaal af naar het noorden en begint landgoed De Groote Slink-Bunthorst.

Natuurkrachten in de Peel en later de menselijke hand van de gebroeders Roelvink hebben er geleid tot een uniek natuurgebied. Waterlopen en waterpartijen, een combinatie van naald- en loofbossen vlijen zich langs in dalen gelegen weilanden. Oases van rust. De koeien kijken er niet-begrijpend en verstoord op naar de voorbijgaande wandelaar op de smalle, bochtige paden.

De stilte is bijna een kwelling voor het gehoor. Het geluid van de voetstap is het enige dat concurreert met het gezoem van muggen en vliegen. Die belagen massaal en nietsontziend een zwam aan de rand van het pad. Er is niemand te zien. Helemaal niemand. Een verweerde steen markeert, iets van het pad, de plaats waar in en vlak na de Middeleeuwen misdadigers geëxecuteerd werden. Een schrijnender plaats om de sterven is nauwelijks denkbaar: het uitzicht vanaf de plaats van executie op een lager gelegen lieflijk weitje is paradijselijk. Het lijkt erop of alleen de vreemd vertakte spar er tegenover de moeite genomen heeft om de finale angstkreten van de veroordeelden te horen.

De naaldboom ziet eruit als een inktvis die op z'n kop gevallen is. Vanuit een meter dikke moederstam groeien kort boven de grond vier dikke vertakkingen die hun naaldentakken als parapluschermen spreiden. De tak het dichtst bij de executieplaats is in een treurige, boomdikke kronkel naar beneden gegroeid, als sneed hem de doodskreet door de ziel.

"Het is nauwelijks te geloven dat hier zo gevochten en gestreden is", zegt iets verderop Jan Hoogenbrink (65). Met tien kilo bepakking (tent) loopt de vrijwillige controleur van het Wandelplatform in vier dagen tijd het 122 kilometer lange Maas- en Peelliniepad. "Ik heb veel routes in het land gelopen, maar dit pad springt er echt bovenuit. Op acht kilometer asfalt tussen Grave en Cuijk na, zijn het allemaal onverharde paden. Waar vind je dat nog?"

(Bron: http://www.gelderlander.nl)