Veel zigzaggen metsnelweg als sluitstuk
Door HANS BOUWMAN

HAPS/CUIJK - Redacteuren van de Gelderlander wandelen deze zomer in dertien etappes het door het Land van Cuijk lopende Maas - en Peelliniepad. Vandaag het laatste stukje: Haps - Cuijk. Na ruim 120 kilometer is het Rondje Regio gesloten.

'Kippetje.' Dat is het commentaar van de collega-wandelaars als ze het schema van de laatste route van het Maas- en Peelliniepad bekijken. Slechts 4,9 kilometer lang.

Inderdaad, voor de geoefende wandelaar te doen op één been. Maar voor een niet-wandelliefhebber bij 33 graden niets iets om enthousiast van te raken.

Startpunt is de Mariamolen in Haps.

De wieken staan stil en ik zet me in beweging. Richting hotel Jachtlust. Krijgen de Nijmeegse Vierdaagselopers bloemen aangereikt, vandaag komt hier een complete boom mijn kant op. Iemand met een graafmachine is druk bezig met het verplanten van zijn groen.

Wie links kijkt ziet rechts niets en dat is maar goed ook, want het voorbijrazende verkeer op de A73 contrasteert schrijnend met de weilanden en maïsvelden die links liggen.

Gedurende een groot deel van de route, zelfs op plekken waar je je midden in de natuur waant, blijft het geluid van de snelweg je met de neus op de feiten drukken.

De barrière van de A73 wordt geslecht middels een fietstunneltje met kunst van alledag: inmiddels wat verbleekte graffiti fleurt de doorgang op, al zijn de teksten niet altijd verheffend: Satans rules.

Het geluid van het verkeer verplaatst zich naar het linkeroor, maar het prachtige veld met rozen rechts aan het eind van het tunneltje vergoedt veel.

Volgens een infopaaltje moeten ruiters op de Hapseweg rechtsaf voor 'Grenzeloos paardrijden in de Euregio Rijn-Waal', maar wij, wandelaars, gaan links.

Tot lantaarnpaal 19 want dan moet rechtsaf een bospad worden ingeslagen.

Paal nummer 18 kondigt 19 aan, maar 17 betekent dat ik te ver ben gelopen. Even terug dus, maar ik heb dadelijk wel 5 kilometer achter mijn naam staan.

Het bospad betekent de ingang tot natuurgebied Zevenhutten. Een onverhard pad met links maïs en rechts struiken, bomen en weer het geluid van de snelweg. Als het pad versmalt tot vijftig centimeter, heb ik geen spijt meer geen korte broek aangetrokken te hebben. Overhangende takken met flinke doornen en andere stekeligheden doen vergeefs een aanslag op de kuiten.

Het 'U-tje' Zevenhutten wordt afgesloten met het geluid van de snelweg andermaal aan de linkerkant, een verhard pad en een slagboom. Ik word hier met bloemen onthaald, al staan ze in het veld. Rozen in rode, roze en witte kleuren en heerlijk geurend.

Als ik de asfaltweg naar rechts insla kondigen de markante dubbelspitsen van de Martinuskerk in Cuijk weer de bewoonde wereld aan.

Via een spoorwegovergang en een rotonde beland ik op de Jan van Cuijkstraat, de Via Gladiola van het Maas- en Peelliniepad.

Maar het ontbreken van duizenden enthousiaste, klappende toeschouwers, muziek en zingende militairen, maakt de slotkilometer van de 122 kilometer lange wandelroute saai.

Je zou bijna vergeten dat de route van dit Lange Afstand Wandelpad, zoals de VVV het noemt, door de mooiste natuurgebieden loopt die het Land van Cuijk rijk is.

Bossen, heidegebieden, vennen, rivieren, uiterwaarden, het is de afgelopen weken allemaal langsgekomen.

De Stationstraat betekent echt het laatste stukje van deze route. Na de nieuwbouw op het Cuijkse Stationsplein (die door een slechte Christo-imitator verpakt lijkt te zijn) betekent de aanblik van het NS-station het eindpunt.

Zoals op perrons niet ongebruikelijk is, rest alleen nog het wachten op iemand die me komt ophalen.

(Bron: http://www.gelderlander.nl)