Hond bewaakt zwembad, kanon beschermt Grave
Door DENNIS GREIJN

GRAVE - Redacteuren van de Gelderlander wandelen deze zomer in dertien etappes het door het Land van Cuijk lopende Maas - en Peelliniepad. Vandaag aflevering 11: Grave - Gassel.

Mediterraan gezicht op Grave. Foto: Ed van Alem

De zwembaden in het bosrijke gebied tussen Escharen en Gassel liggen er op deze bijna tropische zomerdag zeer uitdagend bij om een frisse duik te nemen.

Jammer dat het privébaden zijn en geen openbare zwemgelegenheden aan het einde van de wandelroute over bijna negen kilometer die voert van Grave naar de omgeving van Gassel.

En anders weerhoudt het waarschuwingsbordje van de loslopende hond met angstaanjagend portretje van de viervoeter bij een van de plaatselijke zwemparadijzen je er wel van verkoeling op te zoeken: 'Als hond komt, plat op de grond gaan liggen en op hulp wachten'.

Enkele witregels later: 'Als er geen hulp komt, sterkte...'. Dat heet nog eens sneuvelen in het zicht van de finish.

De etappes 21 en 22 van het Maas- en Peelliniepad voeren de wandelaar respectievelijk door het vestingstadje Grave en de uiterwaarden van de Maas, én de bossen tussen Escharen en Gassel aan de andere kant van de provinciale weg. Voor iedereen wat wils, zo lijkt het.

Maar de wandelaar moet dit deel van het nieuwste wandelpad duidelijk nog ontdekken. Tijdens deze pionierstocht door de gemeente Grave kan geen enkele andere wandelliefhebber begroet worden.

Fietsers daarentegen wel. Vooral op de dijk tussen Grave en Gassel dat officieel ook te boek staat als fietspad en niet als wandelweg. Voor de wandelaar is het dan ook oppassen geblazen op het amper een paar meter smalle fietspaadje.

Heb je het gevoel even helemaal alleen op de wereld te zijn, op wat koeien en schaapjes na die de schaduw hebben opgezocht, helpt een irritant klinkend fietsbelletje je plots uit die mooie droom.

Het startpunt van deze route ligt nog wel in de bewoonde wereld. Op de hoek van de provinciale weg met de Elisabethstraat in Grave, bij het Mariakapelletje.

Enkele straten door de knusse, oude Graafse binnenstad later de geschiedenis van Grave begint rond 1140 doemt de Maas alweer op.

Ook al is deze wandelroute amper enkele honderden meters 'oud', een korte stop aan de Maaskade op een zonnige en droge zomerdag is natuurlijk niet te versmaden.

De kanonnen her en der in het stadje, zoals aan de Maaskade, roepen herinneringen op aan het vesting- en oorlogsverleden van de Graaf.

Het hedendaags gebrul van de wat kleinere vliegtuigen boven de Maas zal menig bejaarde Gravenaar doen terugdenken aan die verfoeide oorlogsjaren toen duizenden geallieerde gevechtsvliegtuigen het luchtruim boven Grave en omgeving aandeden om de Duitsers te verjagen.

Een luchtvloot van vijftien kilometer breed en liefst 150 kilometer lang.

Tegenwoordig komen Duitsers in een andere hoedanigheid naar Grave en directe nabijheid: als toerist.

De Gasselse molen aan de provinciale weg tussen Cuijk en Grave kan ook hen dan niet ontgaan zijn. Molen Bergzicht van Jan van Haren, de molen met de meeste rondjes in het Land van Cuijk, vormt min of meer de scheiding van de twee etappes deze dag, met enerzijds de Maas-uiterwaarden en anderzijds de bossen.

Na ruim twee uur wandelen (exclusief de alternatieve route op de Maasdijk die geadviseerd wordt te lopen wanneer de normale route bij overvloedige regenval onbegaanbaar is geworden) is niemandsland tussen Gassel, Escharen en Mill het troosteloze eindstation.

Maar dan heb je als wandelaar van dit routedeel nog wel net het ongetwijfeld smalste wandelpaadje van het Land van Cuijk van niet eens twee gemiddelde voetjes breed mogen betreden.

(Bron: http://www.gelderlander.nl)